Είσαι σκέτο παρακράτος... ή μήπως σκέτο κράτος;

Αναδημοσίευση του ομότιτλου κειμένου του Άρη Χατζηστεφάνου από το The Press Project.

Είσαι σκέτο παρακράτος... ή μήπως σκέτο κράτος; 

Του Άρη Χατζηστεφάνου 

Ο θάνατος του οικοδόμου Δημήτρη Κοτζαρίδη στο κέντρο της Αθήνας ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει θύελλα συζητήσεων. Το ερώτημα είναι για ποιο θέμα

Έχει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου την ευθύνη μιας «πολιτικής δολοφονίας», δεδομένου ότι ένας υγιής άνθρωπος πέφτει νεκρός - κατά τα φαινόμενα ύστερα από τη χρήση δακρυγόνων από την αστυνομία; Ή μήπως η ουσία του ζητήματος είναι η αντιπαράθεση ενός τμήματος της Αριστεράς με άλλα τμήματα της Αριστεράς, με τον αναρχικό χώρο και με παρακρατικές ομάδες που παρεισφρέουν σε αυτόν;

Αν δεχθούμε την πρώτη εκδοχή, θα έπρεπε να θρηνούμε το πρώτο θύμα της κρατικής καταστολής στη μνημονιακή περίοδο. Όχι μόνο με θλίψη αλλά και με οργή. Απέναντί μας έχουμε πλέον μια κυβέρνηση η οποία δεν θα διστάσει να αιματοκυλίσει τη χώρα για να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει τις εντολές που έχει λάβει από Έλληνες και ξένους δανειστές. Όσο περισσότερο αισθάνεται απομονωμένη (και η εγκατάλειψή της ακόμη και από τα παραδοσιακά στηρίγματά της στο εκδοτικό κατεστημένο, αυτό μαρτυρά) τόσο πιο κτηνώδεις θα είναι οι αντιδράσεις της. Μετά τις απειλές Βενιζέλου προς τους δημοσιογράφους, ήρθε ο ξυλοδαρμός τους. Μετά τις απειλές κυβερνητικών στελεχών προς τους συνδικαλιστές ήρθε ο... ψεκασμός τους.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν διστάζει να αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές με χημικές ουσίες, η χρήση των οποίων θα συνιστούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε καιρό πολέμου. Τα επίπεδα κρατικής και παρακρατικής βίας δεν έχουν προηγούμενο στη μεταδικτατορική Ελλάδα, ενώ αρχίζουν να θυμίζουν στιγμές της μετεμφυλιακής καραμανλικής Ελλάδας.

Η τελευταία συγκέντρωση όμως αντί να αποτελέσει το ξεκίνημα μιας νέας εποχής θα μετατραπεί τελικά σε εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης. Με τη βοήθεια των μεγαλύτερων μέσων ενημέρωσης κατάφερε να παρουσιάσει τα γεγονότα όχι σαν μια ολομέτωπη σύγκρουση του κρατικού μηχανισμού με τους πολίτες αλλά σαν μια εμφύλια διαμάχη της Αριστεράς. Και δείχνει να τα καταφέρνει, ακριβώς επειδή ένα πολύ μικρό αλλά ηχηρό τμήμα της Αριστεράς αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου έχει μεγαλύτερη όρεξη να χτυπήσει ό,τι βρίσκεται δίπλα του και όχι ό,τι βρίσκεται απέναντί του. Ευθύνες έχουν φυσικά όλες οι πλευρές, αλλά στην πραγματικότητα είναι ασήμαντες. Το ΚΚΕ μπορεί να λειτούργησε με τη λογική των ΚΝΑΤ, περιφρουρώντας όπως το ίδιο καταλαβαίνει την πορεία του, αλλά ήταν εκεί όταν έπρεπε και στις τελευταίες ανακοινώσεις του εστίασε την προσοχή του στην κρατική τρομοκρατία και ζήτησε την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε αρχικά στην παγίδα της αντιπαράθεσης, αλλά ήταν και αυτός εκεί, όπως ήταν και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τα υγιή κομμάτια του αντιεξουσιαστικού χώρου. Και μαζί τους ήταν και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι - αυτοί που πάντα κινούσαν τα νήματα της ιστορίας δημιουργώντας τις συνθήκες για την Αριστερά να ανασυνταχθεί και να προσφέρει το θεωρητικό και το οργανωτικό πλαίσιο.

Κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε εμφύλιο - έχουμε πόλεμο.

Καλό ταξίδι ποιητή της εικόνας και της ανθρωπιάς..

"Έφυγε" κι ο Κώστας Μπαλάφας. Ο καλλιτέχνης φωτογράφος, ο φωτογράφος της κατοχής και του Αντάρτικου, της Ελληνικής υπαίθρου, των καθημερινών ανθρώπων. Ο "ποιητής της εικόνας και της ανθρωπιάς", όπως επιτυχημένα τον αποκάλεσε μια φίλη. Φτωχαίνει ο τόπος μας... Φτωχαίνει επικίνδυνα.

Βιογραφικά στοιχεία για τον Κώστα Μπαλάφα και φωτογραφίες εδώ.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νού σου έ;

Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ 
Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ 
Κουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματα 
πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρος 
στο σκοτεινό θάλαμο της γης 
με ισκιωμένο το μυαλό 
απ' το ξέφρενο κυνηγητό 
τις ασάλευτης πορείας των άστρων 
οι τελευταίοι 
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους 
θυσία 
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών. 
Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε. 
κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής 
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Στις 3 Οκτωβρίου 1993 η Κατερίνα Γώγου έφτυσε (για τελευταία φορά) στα μούτρα αυτό τον κόσμο και πέταξε να συναντήσει τους φίλους της, τα μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών. Ήταν 53 χρονών...

Δύο, τρεις, πολλές Αργεντινές;

Από την αρχή του ξεσπάσματος της κρίσης στην Ελλάδα, συνεχείς είναι οι αναφορές στο προηγούμενο της Αργεντινής.

Από τη μιά τα παπαγαλάκια του αστισμού που δεν παύουν να επισείουν το φάντασμα της χρεοκοπίας, σε περίπτωση που ο ελληνικός λαός δεν υποταχθεί στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα. Τελευταίος ο πρωθυπουργεύων Βενιζέλος, απείλησε ότι "θα γίνουμε Αργεντινή", ξεχνώντας να πει ότι η Αργεντινή "έγινε Αργεντινή" όταν ο Ντε Λα Ρούα και ο Καβάγιο εφάρμοσαν εκεί τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που εφαρμόζει στην Ελλάδα αυτός και η κυβέρνησή του.

Από την άλλη, αριστεροί που, με σχεδόν χιλιαστικό τρόπο, περιμένουν(με) το πότε "θα γίνουμε Αργεντινή". Από Οκτώβριο (του '10), μέσα στον χειμώνα, σίγουρα τον Ιούλιο, ανυπερθέτως τον Σεπτέμβριο...

Μέσα σ' αυτό το κλίμα ξέθαψα ένα κείμενο που είχα γράψει για το πολιτικό περιοδικό "Δρόμοι" το 2002. Τότε που η λαϊκή εξέγερση στην Αργεντινή ήταν ακόμα σε εξέλιξη.

Θα μου πείτε βέβαια πως το να προσπαθείς να αναλύσεις τα πράγματα μέσα από τα μαρξιστικά θεωρητικά εργαλεία, την ώρα που τα λαϊκά στρώματα καταβυθίζονται στην άβυσσο, είναι σαν να ψειρίζεις την μαϊμού. Σύμφωνοι, αλλά κι ο εμπειρισμός μας πήγε πουθενά;

Δύο, τρεις, πολλές Αργεντινές;

Αν δανειζόμαστε αυτό τον τίτλο από άρθρο των J. Brecher και D. Brutus στο Znet, είναι γιατί δείχνει, κατά την γνώμη μας, την ξεχωριστή σημασία των πρόσφατων γεγονότων στην Αργεντινή, τα οποία κορυφώθηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο με την οικονομική κατάρρευση της χώρας και την λαϊκή εξέγερση που ακολούθησε. Γεγονότα που ξεπερνούν – τόσο σε έκταση όσο και ποιοτικά – τις αντίστοιχες λαϊκές αντιδράσεις που ακολούθησαν τις οικονομικές κρίσεις στην Ν.Α. Ασία το ’98 και στην Τουρκία τον περασμένο χρόνο. Και που καθώς διαρκούν μέχρι σήμερα, ενδέχεται να καθορίσουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη της Αργεντινής, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα.

Με το κείμενο αυτό δεν θα επιχειρήσουμε την εξιστόρηση των γεγονότων της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης του περασμένου Δεκεμβρίου. Ούτε την ανάλυση της οικονομικής κρίσης που από το ’98 μέχρι σήμερα πλήττει την Αργεντινή. Θα προσπαθήσουμε, στο μέτρο του δυνατού, να δούμε την κατάσταση, την δυναμική των γεγονότων και της πιθανής εξέλιξής τους με βάση τους μαρξιστικούς όρους και τα μαρξιστικά αναλυτικά εργαλεία.

Είναι η εξέγερση στην Αργεντινή, επαναστατική κατάσταση;

[...]Για μας, και τολμούμε να το πούμε παρά την μικρή χρονική απόσταση και την συνεχή εξέλιξη, η κρίση στην Αργεντινή δεν ήταν (είναι) μια απλή «πολιτική κρίση», μια - έστω έντονη – αντίδραση στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Είναι μια τυπική περίπτωση «επαναστατικής κατάστασης», σύμφωνη με τον κλασικό ορισμό της έννοιας από τον Λένιν. Όχι επαναστατική κρίση ή επανάσταση. Είναι όμως «επαναστατική κατάσταση», με άγνωστη ακόμα την εξέλιξή της.

Σπάμε το τείχος της σιωπής

Η τοποθέτηση των φοιτητών στην κατάληψη στη ΝΕΤ που πραγματοποιήθηκε στις 25 Σεπτέμβρη του 2011 σαν διαμαρτυρία απέναντι στη στάση των ΜΜΕ για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Πρόκειται για το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα των φοιτητών προς την κοινωνία.

Είμαστε σε πόλεμο...

Είμαστε σε πόλεμο...

Πάψε μωρέ... Καταθλιπτικές εμμονές, θα πουν κάποιοι. Παλαιοκομμουνιστικές εμμονές, θα χαμογελάσουν ειρωνικά κάποιοι άλλοι.

Είμαστε σε πόλεμο...

Το ξέρουμε, θα απαντήσουν οι της εκτός των τειχών αριστεράς, πάντα ήμασταν. Πάλη των τάξεων, κοινωνικές συγκρούσεις, διαλεκτική, Μάρξ, Ηράκλειτος κλπ, κλπ. Το είπε άλλωστε κι ο Βενιζέλος (ο χοντρός του Μεσοπρόθεσμου, όχι ο παλιός του Ιδιώνυμου) ότι “είμαστε σε πόλεμο”.

Είμαστε σε πόλεμο, επιμένω. Σ' εκείνη τη μορφή του απόλυτου, ολοκληρωτικού πολέμου, όπως τον περιγράφει ο Κλάουζεβιτς. Όπου δεν υπάρχουν γραμμή μετώπου και μετόπισθεν, μάχιμοι και άμαχοι, εμπόλεμοι και ουδέτεροι. Όπου ο νικητής τα παίρνει όλα, και ο ηττημένος χάνει τα πάντα.

Δεν υπονοώ ότι μέχρι χθες οι τάξεις συμβιώνανε αρμονικά και εν ειρήνη. Αναφέρομαι στις συγκυρίες εκείνες της ταξικής πάλης κατά τις οποίες - παραφράζοντας το “ο πόλεμός τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους” του Μπρεχτ - η κρίση τους σκοτώνει ότι άφησε όρθιο η ανάπτυξη και η ευημερία τους.

Δεν θέλω να μιλήσω για την θεωρία της ταξικής πάλης, για τις θεωρίες των κρίσεων στον καπιταλισμό, για την Ιστορία που διδάσκει, για καθήκοντα και για ευθύνες. Θέλω να μιλήσω για τις απώλειες, για τα θύματα αυτού του πολέμου, όπως τα βλέπω καθημερινά μπροστά μου.

Γράμμα του γιου ενός εργάτη. La lettera del figlio di un operaio

 

Πηγή: η Λέσχη

Γράμμα του γιου ενός εργάτη.

La lettera del figlio di un operaio

Είχα γεννηθεί λίγες ώρες πριν, τον είδα για πρώτη φορά, ήταν ψηλός, όμορφος, δυνατός και μοσχοβολούσε λάδια και μέταλλο.

Για χρόνια τον έβλεπα να σηκώνεται στις 4 το πρωί, να ανεβαίνει στο ποδήλατό του και να εξαφανίζεται μέσα στην ομίχλη του Τορίνο, με κατεύθυνση το Εργοστάσιο.

Τον είδα να αποκοιμιέται στον καναπέ, κατεστραμμένο από τις ώρες δουλειάς και από την παραγωγή χιλιάδων κομματιών, όλων ίδιων, όπως επέβαλε η δουλειά του.

Τον είδα χαρούμενο να περνά τον ελεύθερο του χρόνο με τα παιδιά και τη γυναίκα του.

Τον είδα να υποφέρει, όταν μου είπε ότι ο μισθός του δεν του επέτρεπε να με στείλει στο πανεπιστήμιο.

Τον είδα ταπεινωμένο, όταν του έδωσαν αύξηση 100 λιρών (5 λεπτά) για κάθε ώρα δουλειάς.

Τον είδα κατεστραμμένο, όταν στα 53 του χρόνια, ένας μάνατζερ του Εργοστασίου του είπε ότι ήταν πολύ μεγάλος για τις ανάγκες τους.

Είδα μάνατζερ και βιομήχανους να ζητάνε να ανέβει ακόμη περισσότερο η ηλικία συνταξιοδότησης, είδα οικονομολόγους να παροτρύνουν την παγκοσμιοποίηση του χρήματος, αλλά να ξεχνάνε την παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων, είδα διευθυντές εφημερίδων να επιβεβαιώνουν ότι οι εργάτες δεν υπήρχαν πια, είδα πολιτικούς να ζητάνε από τους εργάτες να κάνουν θυσίες, για το καλό της χώρας, είδα συνδικαλιστές να λένε ότι το «μοντέρνο» μας ζητάει να γυρίσουμε πίσω.

Μου κόπηκε η ανάσα, όταν τη Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010, στην εφημερίδα «La Stampa” του Τορίνο διάβασα το άρθρο του καθηγητή Mario Deaglio. Μέσα στην έκθεση του καθηγητή, «τα δικαιώματα των εργαζόμενων» γίνονται «κομμάτια, όχι οικονομικά, των αποδοχών», η «υπεράσπιση της θέσης εργασίας» έπρεπε να αντικατασταθεί με μια γενική «εγγύηση της συνέχισης των ευκαιριών εργασίας», αλλά κυρίως ο εργαζόμενος, του οποίου ο μισθός έχει μειωθεί στο ελάχιστο, δε χρειαζόταν πλέον «ελεύθερο χρόνο ώστε να ξοδεύει αυτό το μισθό», αλλά έπρεπε μόνο να σκέφτεται πώς θα ικανοποιήσει τις σημαντικές απαιτήσεις της άλλης πλευράς (εργοδότη). (επανέλαβε αυτή τη θεωρία και στο Radio 24 από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 την Τρίτη 27 Ιουλίου 2010).

Σκεπτόμενος ότι ένας άνθρωπος των γραμμάτων, που είναι ικανός να εκφράσει κάθε επιχειρηματολογία, φτάνει στο σημείο να υποστηρίζει ότι ο ελεύθερος χρόνος του εργάτη δεν έχει καμιά αξία γιατί δεν είναι συνδεδεμένος με το χρήμα, μου έκοψε την ανάσα…

Μπήκα στο αυτοκίνητο που κατασκεύασαν οι εργάτες της Mirafiori στο Τορίνο (fiat).  Έτρεξα στο σπίτι των γονιών μου. Tον είδα για χιλιοστή φορά. Έγερνε, ο λαβύρινθος, που προκάλεσαν τα εκατομμύρια χτυπήματα της πρέσας, τον έκαναν να χάνει την ισορροπία του, ήταν αδύναμος από την καρδιοπάθεια. ‘Hταν ο πατέρας μου, εργάτης στον τομέα συμπίεσης (πρέσες) για 35 χρόνια, όπου θυσίασε τα πάντα, ανάμεσα στα οποία και τον ελεύθερό του χρόνο, αλλά αυτός ήταν δωρεάν.

Μοσχοβολούσε αξιοπρέπεια.

(Luca Mazzucco)

Πηγή: http://speradisole.wordpress.com/2010/08/01/la-lettera-del-figlio-di-un-operaio/

Μετάφραση: Νιόβη Ζαραμπούκα Χατζημάνου